برای دانلود این شماره اینجا کلیک کنید.


آنچه در این شماره می‌خوانیم:پشت صفحه: از بین همه‌ی چیزهایی که برای پاگرفتن و رشد کردن به فضا نیاز دارند، این‌بار به سراغ دموکراسی رفته‌ایم. مسعود تقوی در «شهر غیر دموکراتیک تهران» از رابطه‌ی دموکراسی با معماری و فضاهای شهری می‌نویسد و بر فضاهای مکث تأکید می‌کند. فضاهایی که امکان بازبینی مسیر طی شده و ارزیابی مسیر پیش‌رو را به رهرو، در معنای واقعی و فلسفی‌اش، می‌دهد. فضاهایی که نمی‌گذارد آدم یا جامعه تخته‌گاز تا ناکجا آباد برود و تأمل و شنیدن آرای مختلف و چند صدایی را به صورت کالبدی تجسم می‌بخشد. البته تصور نکنید که فضاهای مکث حتما باید جایی شبیه به آگوراهای یونانی باشند که همواره نیم دو جین فیلسوف و اندیشمند در آنجا داد سخن می‌دهند، در متن با مثال‌های متنوعی از این فضاها روبرو خواهید شد.

در سوی دیگر صفحه، محمد نورانی که فعلا شهروند شهری بدون مکث است از عبور و مرور با بیدود و  تسخیر تدریجی قلب تهران توسط این دوچرخه‌ها می‌نویسد. او با روایتی که از تجربه‌ی سفرهای متعددش با بیدود سرچشمه می‌گیرد، پرده از چهره‌ی شهری برمی‌دارد که گرچه فضاهای مکث اندکی دارد اما پر است از مانع و آزار برای این وسیله‌های نارنجی تازه وارد. «انقلاب نارنجی بیدود» از مصائب دوچرخه‌ها در برابر شهری ماشین‌محور و شیبدار می‌گوید و بخشی از مشکلات و پیروزی‌های این چریک‌های صبور را ترسیم می‌کند و در انتها امیدوارانه اما خیلی عاقلانه و صریح درصد پیروزی انقلابیون و اثرات جانبی‌شان را پیش‌بینی می‌کند.

صفحه‌ی چهارم، شهر بدون مانع و آزار

دست به دست کنید

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *