آنچه در این شماره می‌خوانیم:

موقع گرفتن صفحه‌ی هفتم، مواظب باشید دستتان چرب نشود! چون محمد نورانی در پشت صفحه از معماری پرچربی نوشته است که برای سلامتی ما انسان‌ها ضرر دارد. او یادآوری می‌کند که انسان‌ها صدها هزار سال همواره در کوچ زندگی کرده‌اند، و تازه ۱۰-۲۰ هزار سال است که وارد شهرها و خانه‌ها شده‌اند، و بدن‌های عصرحجری ما هنوز به این تغییر الگو عادت ندارند. او ما را فرا می‌خواند که به ساختتمان‌های خود برچسب انرژی بزنیم تا بفهمیم کدامشان برای این بدن چقر عصرحجری مناسب‌تر است.

مسعود تقوی به سراغ یکی از همین ساختمان‌های پرچرب رفته است: مال‌ها! از ایران‌مال تا کورش‌مال تا ماست‌مال و … . مسعود باز هم یادآور می‌شود که دموکراسی و همدلی نیاز به فضای مواجهه‌ی انسان‌ها دارد. اما آیا هر فضای بازی، فضای عمومی است؟ مال‌ها ژست فضای عمومی دارند ولی با زیرکی‌ حواسشان هست که نگذارند هر کسی داخلشان بپلکد! آنها اجازه نمی‌دهند که همه‌ی اقشار شهری با یکدیگر مواجه شوند و برای رسیدن به این هدف غیر دموکراتیک، انواع ابزارهای نرم و غیرمستقیم را به کار می‌بندند.

 

دست به دست کنید

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *